(Zakażenie wywołane przez Sarcoptes scabiei) Świerzb to bardzo zakaźna choroba pasożytnicza skóry, powodująca intensywne swędzenie. Wywołuje ją świerzbowiec ludzki (Sarcoptes scabiei). Pasożyt ten jest zwykle przenoszony z jednej osoby na drugą przez bezpośredni kontakt skóry, zwłaszcza w czasie współżycia seksualnego lub spania w jednym łóżku. Znacznie rzadziej rozprzestrzenia się przez kontakt pośredni, np. przez używanie jednego ręcznika lub ubrania. Ten sposób zakażenia nie jest typowy, ponieważ pasożyt nie przeżywa długo poza organizmem człowieka. By rozmnożyć się maleńka samica świerzbowca szuka miejsc, gdzie skóra jest najgrubsza, zwłaszcza na dłoniach i podeszwach. Tam drąży w skórze tunele, w których składa jaja, zwykle 2 dziennie przez 2 miesiące. Larwy wylęgają się po 2-4 dniach i opuszczają matczyne tunele, skupiając się wokół mieszków włosowych. Poczwarka dojrzewa po 2 tygodniach i rozpoczyna nowy cykl życiowy. Nadwrażliwość na jaja i prawdopodobnie produkty wydalane przez świerzbowce i larwy powodują charakterystyczną swędzącą wysypkę. Wysypka najczęściej zaczyna się na udach i rozprzestrzenia prawie na wszystkie części ciała, szczególnie na tułów, ręce, stopy, pachy, okolicę narządów płciowych, ale nie na twarz. Świąd jest okresowy i bywa bardzo nasilony. Badania diagnostyczne Trudno rozpoznać świerzb na podstawie wyglądu wysypki, ponieważ przypomina ona wiele innych stanów chorobowych skóry. Lekarz może poszukać jamek na dłoniach oraz podeszwach i zeskrobać wierzchnią warstwę skóry Samica świerzbowca przyczepia się do szczytu swojego tunelu i bywa widoczna gołym okiem. Oględziny zeskrobin pod mikroskopem pozwalają wykryć świerzbowca. Nawet jeżeli nie uda się go znaleźć, rozpoznanie można ustalić na podstawie objawów oraz ustalenia niedawnego kontaktu z osobą chorą na świerzb.