(Zespół bolesnego pęcherza) To bolesne przewlekłe zapalenie pęcherza przebiega z różnym nasileniem i z różnymi objawami, w zależności od postaci choroby. Niewrzodziejące śródmiąższowe zapalenie pęcherza - najczęstsza jak dotychczas postać tej choroby - występuje głównie u kobiet młodych lub w średnim wieku i charakteryzuje się okresowymi bólami brzucha i pęcherza, parciem na mocz oraz bólem w czasie stosunku płciowego. Pojemność pęcherza jest w tym przypadku prawidłowa albo nawet nieco zwiększona, co stanowi zasadniczą różnicę w porównaniu z cięższą, wrzodziejącą postacią choroby. Występuje ona głównie u starszych kobiet i powoduje 5-10% wszystkich zachorowań na śródmiąższowe zapalenie pęcherza. W tej ostatniej postaci pęcherz utrzymuje mniej moczu niż normalnie, a w jego ścianie mięśniowej występują pęknięcia i gwiaździste owrzodzenia nazywane wrzodami Hunnera, które czasami przy wypełnionym pęcherzu mogą krwawić. Nie wiadomo też, jaka jest przyczyna za-palenia śródmiąższowego. Prowadzi się badania w celu jej ustalenia, biorąc pod uwagę liczne przebyte w dzieciństwie zakażenia układu moczowego, uszkodzenia pooperacyjne, obecność substancji toksycznych w moczu itp. Wiadomo natomiast, że zwykłe zapalenie pęcherza powstaje na ogół wskutek zakażenia bakteryjnego. Badania diagnostyczne Nie ma jednego testu pozwalającego rozpoznać śródmiąższowe zapalenie pęcherza. Jeśli posiew moczu jest jałowy, a antybiotyki nie przynoszą ulgi, lekarz podejrzewa tę chorobę na podstawie opisanych przez pacjenta objawów. Wcześniej jednak musi wykluczyć inne stany chorobowe.