Różyczka jest łagodną, ale bardzo zakaźną chorobą wieku dziecięcego, spowodowaną wirusem. Trwa około 3 dni i bywa mylnie rozpoznawana jako odra, ponieważ daje podobne objawy: gorączkę, nieżyt górnych dróg oddechowych oraz plamistą czerwoną wysypkę. Przebieg odry jest jednak dłuższy i cięższy. Po upływie 2-3 tygodni od kontaktu z wirusem wywołującym różyczkę występują: umiarkowany wzrost ciepłoty ciała, bóle głowy, nieżyt górnych dróg oddechowych, obrzęk węzłów chłonnych, utrata łaknienia. Te wczesne objawy bywają tak łagodne, że rozpoznanie różyczki jest właściwie niemożliwe przed pojawieniem się wysypki. Następuje to zwykle w ciągu 1-5 dni. Wysypka rozpoczyna się za uszami lub na twarzy, po czym szybko rozprzestrzenia się na tułów, a czasem również na kończyny. Ustępuje całkowicie zazwyczaj po 3-4 dniach. Obrzęk węzłów chłonnych może jednak utrzymywać się dłużej. Osoby dorosłe, które zachorowały na różyczkę, przez kilka tygodni po ustąpieniu wysypki odczuwają bóle stawów. Obecnie różyczce można zapobiegać, poddając dziecko pod koniec 1. roku życia rutynowemu szczepieniu ochronnemu. W wypadku niemowląt szczepienie jest nie-skuteczne, ponieważ mają one jeszcze przeciwciała pochodzące z układu odpornościowego matki. Drugą dawkę szczepionki podaje się, wraz z przypominającą dawką szczepionki przeciwodrowej, w 11. lub 12. roku życia. Na różyczkę zapadają nieraz również starsze dzieci i ludzie dorośli, jeśli nie są na nią uodpornieni. Najbardziej niebezpieczna jednak jest ona dla rozwijającego się płodu. Jeśli kobieta ciężarna zarazi się wirusem tej choroby, u dziecka może wystąpić różyczka wrodzona. Największe szkody powoduje zakażenie w pierwszych 3 miesiącach ciąży. Jego następstwami bywają wewnątrzmaciczna śmierć płodu lub ciężkie wady wrodzone, takie jak uszkodzenie słuchu, a nawet głuchota, wady narządu wzroku albo ślepota, opóźnienie rozwoju umysłowego, zaburzenia zachowania.