Porażenie nerwu twarzowego powoduje niedowład mięśni twarzy odpowiedzialnych za jej ruchy. Najczęściej dotyka osoby w wieku powyżej 40 lat, choć nie stanowi to reguły. Porażenie bywa na ogół jednostronne i odwracalne. Jego objawy to niemożność zamknięcia oka oraz zniesienie lub osłabienie napięcia mięśniowego po porażonej stronie. Pacjent dostrzega też często wykrzywienie lub asymetrię twarzy, może mieć trudności w mówieniu i jedzeniu, niekiedy opada mu jednostronnie kącik ust oraz pojawiają się zaburzenia smaku i niedosłuch. Może temu towarzyszyć wysychanie spojówek i pieczenie oka po stronie niedowładu. Objawy na ogół występują nagle, niekiedy w czasie snu, ale u niektórych chorych na kilka godzin lub nawet dni pojawia się ból za uchem. Uważa się, że przyczyną choroby jest obrzęk nerwu twarzowego, przewodzącego impulsy z mózgu do mięśni twarzy. Nerw ten przebiega w bardzo wąskim kanale kostnym, toteż jego obrzęk prowadzi do ucisku. Przyczyna obrzęku nerwu twarzowego nie jest znana. Podejrzewa się, że jednym z czynników mogą być wirusy. Czasami występuje związek między wymienionymi objawami a przebytym urazem głowy lub ciążą. Objawy u 80-90% chorych z czasem ustępują. Rokowanie co do pełnego ich ustąpienia jest dobre, jeżeli porażenie nerwu twarzowego zacznie się cofać w ciągu 2 tygodni. Najczęściej prawidłową diagnozę można postawić na podstawie objawów choroby i jej przebiegu. W przypadkach wątpliwych lekarz na ogół zleca wykonanie badania rentgenowskiego, a czasami tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego. Badania te mają na celu wykluczenie innych przyczyn choroby, np. guza mózgu czy złamania lub uszkodzenia kości czaszki. Badania krwi mogą być pomocne w wykazaniu infekcji. W przypadku długiego utrzymywania się objawów porażenia zaleca się wykonanie ba-dania elektromiograficznego mięśni twarzy lub przewodzenia w nerwie twarzowym.