Stopa ludzka, zbudowana z 26 kości, 33 stawów, 19 mięśni i ponad 100 więzadeł, jest cudem inżynierii. Dwa łuki - podłużny, leżący w śródstopiu, i krótki w przodostopiu - działają na zasadzie mostów kostnych do podtrzymania stopy i jako amortyzatory wstrząsów. Płaskostopie polega na spłaszczeniu łuku podłużnego stopy tak, że cała stopa opiera się na podłożu. Występuje ono powszechnie we wczesnym dzieciństwie, kiedy łuk jest wypełniony tłuszczem. Z chwilą kiedy więzadła stopy staną się mocniejsze, następuje wykształcanie się łuku. Stan jest prawidłowy, kiedy po odciśnięciu mokrej stopy na płaskiej powierzchni powstanie pusta przestrzeń pomiędzy kłębem stopy a piętą. Ta przestrzeń jest tylko zarysowana przez wycisk zewnętrznej krawędzi stopy. U osób z płaskostopiem takiej przestrzeni brak. Stopa płaska z giętkim łukiem zazwyczaj nie stwarza problemów, ale sztywne, czyli strukturalne płaskostopie - w którym łuk stopy nie istnieje z powodu niewłaściwego uszeregowania kości stopy - może powodować upośledzenie. Płaskie stopy, wynikające z nieprawidłowego rozwoju mostów kostnych w miejscach, gdzie w prawidłowych warunkach powinien się utworzyć staw albo wolna przestrzeń, mogą powodować również trudności w chodzeniu. Te nieprawidłowości anatomiczne najczęściej ujawniają się między 8. a 15. rokiem życia. Badania diagnostyczne Większość lekarzy pierwszego kontaktu może rozpoznać płaskostopie na podstawie dokładnych oględzin bosej stopy i badania radiologicznego. Ortopedzi stosują czasem komputerową analizę chodu w celu dokonania oceny ustawienia stopy podczas ruchu. Do innych metod diagnostycznych, stosowanych w analizie płaskostopia, zwłaszcza u dzieci, należy sprawdzanie giętkości łuku po zdjęciu odcisku stopy i ocena sposobu zdzierania butów.