Osteoporoza jest chorobą kości polegającą na utracie przez nie wapnia i innych minerałów. Wyróżnia się dwa rodzaje osteoporozy: 1. najczęstszy, występujący u kobiet po menopauzie lub u młodszych po usunięciu jajników; 2. starczy, występujący zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, zwykle po 75. roku życia. Podstawowe znaczenie w pierwszym rodzaju osteoporozy ma spadek poziomu estrogenów, najistotniejszych żeńskich hormonów płciowych. Utrata masy kostnej najwyraźniej zaznacza się w pierwszej dekadzie po menopauzie. Innymi czynnikami usposabiającymi do osteoporozy są: palenie papierosów, dziedziczność oraz pochodzenie azjatyckie lub północnoeuropejskie. Bardziej podatne na rozwój choroby są kobiety szczupłe, o drobnych kościach. Pierwszym objawem jest zwykle ból w okolicy krzyża, który nasila się wraz ze spłaszczeniem się kręgów. Spowodowany jest on bardzo małymi złamaniami kompresyjnymi w kręgosłupie, występującymi u około 1/3 kobiet powyżej 50. roku życia. Złamania kompresyjne prowadzą do zmniejszenia wzrostu i deformacji, popularnie nazywanej wdowim garbem. Często dochodzi również do złamania szyjki kości udowej i złamań nadgarstka. Zwyczajne badanie rentgenowskie może wykazać obniżoną gęstość kręgów, ale tylko wówczas, kiedy utrata wapnia wynosi 25-40%. Różne rodzaje absorpcjometrii i ilościowa tomografia komputerowa są badaniami pozwalającymi na wczesną i bardziej dokładną ocenę gęstości kości, ale są kosztowne. Tańsza i coraz powszechniej stosowana jest metoda przeglądowa nazywana densytometrią rentgenowską. Leczenie wpływa na spowolnienie utraty masy kostnej, niekiedy może nawet spowodować jej przyrost. Im wcześniej rozpoczyna się leczenie, tym bardziej prawdopodobne jest zwiększenie gęstości kości. Wymienione poniżej metody farmakologiczne (jedna lub więcej) mogą być kojarzone z metodami alternatywnymi.